Αυτές τις ημέρες ανταλλάσουμε ευχές με νόημα, ασυναίσθητα όμως, χωρίς επίγνωση της σημασίας τους. Αντ’ευχών σας παραθέτω μια μικρή ιστορία με μεγάλο νόημα κι ένα τραγουδάκι για το πως αντιλαμβάνομαι το τι σημαίνει να μοιράζεσαι Ανάσταση!

Καλό Πάσχα!

Κάποτε ήταν δυό μοναχοί, που επέβαλλαν όλες τις απαγορεύσεις στους εαυτούς τους. Ανάμεσα σε όλα αποφάσισαν να διασχίσουν την Ινδία με τα πόδια. Επίσης πήραν όρκο απόλυτης σιωπής. Ακόμη και στον ύπνο τους. Δεν μπορούσαν να πούνε ούτε μία λέξη κατά τη διάρκεια όλων των χρόνων του ταξιδιού.

Μια φορά όταν περπατούσαν δίπλα σε μια όχθη ενός ποταμού, άκουσαν μια γυναίκα που πνιγόταν να φωνάζει βοήθεια. Άμεσα και χωρίς κουβέντα ο μικρός μοναχός, βούτηξε στο νερό. Κουβάλησε τη γυναίκα στους ώμους του και την ακούμπησε στο έδαφος.

Οι δύο μοναχοί συνέχισαν το ταξίδι τους, σιωπώντας.
Έξι μήνες αργότερα, ο μικρός μοναχός ρώτησε ξαφνικά:

– “Πες μου, πιστεύεις ότι αμάρτησα, όταν κουβάλησα εκείνη τη γυναίκα στους ώμους μου”; 

Ο μεγάλος μοναχός απάντησε με μια ερώτηση:
– “Γιατί; Συνεχίζεις να την κουβαλάς, ακόμη”;