Μονοδέντρι Ζαγορίου 22 Ιουλίου 2017

Ναι η αλήθεια είναι πως τα χιλιόμετρα πλέον δεν μας πτοούν, εξάλλου για την ηλικία μας έχουμε κάνει πολλαπλάσια του συνηθισμένου, ψάχνοντας για αυτή την συγκίνηση που προσφέρει η κούραση της υπέρβασης των ορίων. Δρόμος, μονοπάτι, πέτρες, βράχοι, κατηφόρα, ανηφόρα! Αχ αυτή η ανηφόρα…Δεν υπάρχει πιο μεστός τόπος να σου προκαλέσει αυτό το εμπόδιο με ταυτόχρονο δέος. Είσαι εκεί ως ελάχιστος. Ήπειρος λέγεται! Η γεωμορφία της αποτυπώθηκε στο συλλογικό ασυνείδητο. Το μέτρο της ξεπέρασε κάθε όριο! Η Ήπειρος σου διδάσκει πως να γίνεις άπειρος. Απέραντος! Εκεί πλέον σε ένα σταθμό για τις ανάγκες του Zagori Race στο αρχιτεκτονικό μέτρο του χωριού Μονοδέντρι Ζαγορίου, στο 60ο χλμ. ενός ορεινού αγώνα 80 χλμ., να ετοιμάζεσαι να υποδεχτείς ανθρώπους που έχουν υπερβεί κάθε μορφής πόνο και έχουν ακόμη 20 χλμ να διανύσουν. Οι δικοί τους να τους περιμένουν και να ξεσπούν σε αγκαλιές μοναδικές! Μόλις χτες είχαν να τους δούνε από την έναρξη. Η υπέρβαση όμως δίνει άλλη αγωνία και κίνητρο για ένωση! Η συγκίνηση μου μπούκωνε το λαιμό.

Αυτό όμως που αναζητώ είναι κάποιες εικόνες, καθημερινές ασήμαντες, αλλά μέσα τους θα δώ να αποκαλύπτεται το απέραντο “είναι” μιας στιγμής. Εκεί στον ανάλαφρο βηματισμό μιας μικρής ηπειρώτισσας μιας μικρής κρασομηλιάς, πάνω στην σκληρή πέτρα που διαμορφώνει τους ανθρώπους της Ηπείρου αιώνες τώρα. Εκεί που το όριο είναι μόνο σε ύψος και σθένος ψυχικό. Εκεί που η φύση σε διαμορφώνει να προετοιμαστείς για το δύσκολο, το ανέφικτο. Να κλείνεις μια τέτοια εικόνα και ημέρα στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης, ως μάρτυρας πλέον των ορίων που δεν αντέχει ο άνθρωπος παρακολουθώντας τη Μήδεια του Ευρυπίδη. Εκεί!

Για την αισθητική που με συγκινεί τα χιλιόμετρα ας είναι πολλά και άπειρα! Θα τα καταφέρω.

Στέλιος Παπαλαμπρόπουλος